นักจิตวิทยา นักจิตวิเคราะห์: ต่างกันตรงไหน?

คุณพิมพ์คำว่า «psy ปารีส» ลงในกูเกิล เจอผลลัพธ์สามสิบเจ็ดรายการ นักจิตวิทยา นักจิตวิเคราะห์ นักจิตบำบัด จิตแพทย์… ยินดีต้อนรับสู่ป่าดงของตำแหน่งทางจิตวิทยา มาคลายปมกันสักหน่อย

นักจิตวิทยา: ตำแหน่งที่กฎหมายคุ้มครอง

นักจิตวิทยาเป็นตำแหน่งที่ถูกกำกับด้วยกฎหมาย การจะได้มาซึ่งตำแหน่งนี้ต้องจบปริญญาโทสาขาจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัย — เรียนอย่างน้อยห้าปี มีการฝึกงานทางคลินิกและผ่านการรับรองจากรัฐ นักจิตวิทยาสามารถทำแบบประเมินทางจิตวิทยา การตรวจวัด และการติดตามดูแลด้านจิตใจได้ ขอบเขตงานกว้าง เครื่องมือหลากหลายตามความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง เช่น CBT จิตบำบัดแนวมนุษยนิยม และแนวคิดเชิงระบบ

สิ่งที่นักจิตวิทยาทำไม่ได้ นั่นคือการสั่งยา เพราะการสั่งยาเป็นบทบาทของจิตแพทย์ — แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเท่านั้น

นักจิตวิเคราะห์: ตำแหน่งเสรี แต่การฝึกฝนเข้มข้น

ในฝรั่งเศส «นักจิตวิเคราะห์» ไม่ใช่ตำแหน่งที่กฎหมายคุ้มครอง ในทางเทคนิคใครก็อาจเรียกตัวเองเช่นนั้นได้ นี่คือความจริงทางกฎหมาย — และเป็นข้อถกเถียงที่มีมานานในวงการสุขภาพจิต

แต่ในทางปฏิบัติ การฝึกฝนของนักจิตวิเคราะห์ที่จริงจังนั้นไม่ใช่เรื่องเบาเลย มันตั้งอยู่บนสามเสาหลัก ได้แก่ การวิเคราะห์ตัวเอง (นักวิเคราะห์ในอนาคตต้องเคยเข้ารับการวิเคราะห์ด้วยตัวเอง บางครั้งเป็นเวลาหลายปี) การเรียนรู้ทฤษฎีอย่างลึกซึ้งจากตำราของฟรอยด์ ลาค็อง และผู้สืบทอด และการนิเทศทางคลินิกอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีปริญญาของรัฐ แต่เป็นความมุ่งมั่นในการฝึกฝนที่มักกินเวลาร่วมทศวรรษ สถาบันที่รัฐยอมรับและได้รับการรับรอง QUALIOPI เช่นแห่งที่ฉันเรียนจบ คือ EPHEP

นี่หมายความว่าอย่างไรในทางปฏิบัติ นักจิตวิเคราะห์ไม่ได้มุ่งแก้ไขพฤติกรรมหรือบรรลุเป้าหมายที่วัดได้ แต่สร้างพื้นที่ซึ่งสิ่งอื่นสามารถเกิดขึ้นได้ — พื้นที่ที่คำพูดได้คลี่คลายสิ่งที่มันนำพา รวมถึงสิ่งที่ตัวตนยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวเอง

ความต่างที่แท้จริง: สองวิธีเข้าใจความทุกข์

ที่สุดแล้ว ความแตกต่างนี้ไม่ใช่แค่เรื่องการบริหารจัดการ แต่เป็นความต่างในแก่นสาร เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นความต่างทางปรัชญา

นักจิตวิทยา — ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนของแต่ละคน — มักทำงานจากสิ่งที่สังเกตได้ วัดได้ แก้ไขได้ มีปัญหาก็หาเครื่องมือมาแก้ นั่นมีประโยชน์และได้ผลกับหลายสิ่ง

ส่วนจิตวิเคราะห์เริ่มจากหลักการอีกข้อหนึ่ง ความทุกข์ทางใจไม่ใช่บั๊กที่ต้องซ่อม มันมีตรรกะของมัน มีประวัติศาสตร์ มีความหมาย สิ่งที่เยียวยาไม่ใช่เครื่องมือ — แต่คือคำพูด เวลา และสายสัมพันธ์เฉพาะที่ก่อตัวขึ้นในกรอบการวิเคราะห์

มันไม่ใช่ดีกว่าหรือแย่กว่า แต่มันต่างกัน และสำหรับบางคน ในบางช่วงของชีวิต วิธีหนึ่งจะเหมาะกว่าอีกวิธีหนึ่งอย่างชัดเจน

แล้วฉันอยู่ตรงไหนในเรื่องนี้?

ฉันเป็นนักจิตวิเคราะห์แนวจิตวิเคราะห์แบบลาค็องและฟรอยด์ ฉันเรียนปรัชญา อาชญาวิทยา และจิตวิเคราะห์ และฉันผ่านการวิเคราะห์ของตัวเองมาแล้ว — เพราะเรื่องนี้ต่อรองไม่ได้

แต่ฉันก็ทำงานแบบบูรณาการด้วย ฉันทำการประเมินทางจิต (ADHD ภาวะหมดไฟ ความผิดปกติของบุคลิกภาพ) และผสานเครื่องมือจาก DBT — จิตบำบัดแบบวิภาษวิธี — และ CBT สำหรับผู้รับบริการที่ต้องการและยินดี

เพราะความเข้มงวดทางทฤษฎีไม่ได้ตัดสิทธิ์การปฏิบัติทางคลินิก และเพราะผู้ป่วยไม่ใช่หมวดหมู่ — เขาคือคนคนหนึ่ง

ถ้าคุณกำลังสงสัยว่าอะไรเหมาะกับคุณที่สุด ติดต่อฉันเพื่อพูดคุยกันก่อนได้